... پریا ...

خیلی وقت بود که به سراغ کتاب قصه هایم نرفته بودم تا اینکه دیشب وقتی دیدم که خوابم نمی‌بردسراغ آن‌ها رفتم بعضی از  آن‌ها برایم خاطره‌انگیز بودند مثلا وقتی کتاب "لی‌لی...لی‌لی حوضک" را دیدم آن وقت‌هایی به یادم آمد که چادر به سر با مادرم خاله‌بازی می‌کردم یا وقتی کتاب "حسن کچل" را دیدم یادم آمد کوچک‌تر که بودم وقتی قصه به جایی که مادر حسن او را از خانه بیرون کرد می‌رسید آن قدر غصه می‌خوردم که گریه‌ام می گرفت. این داستان‌ها به نظر من  حتی از دفترچه‌ی خاطراتمان هم مهم‌ترند چون کتاب قصه‌ها خاطره‌ی آن وقت‌هایی را به یادمان می‌آورند که ما نمی‌توانستیم چیزی بخوانیم و یا بنویسیم.

یادش بخیر

روزآخرمدرسه بود امتحان «انشا و بنویسیم» که تمام شد معلممان شروع کرد به نصیحت کردن و درپایان صحبتش هم گفت بچه ها از تعطیلات به خوبی استفاده کنید وبرای ثانیه به ثانیه وقتتان برنامه ریزی کنید و بعد هم گفت انشا مریم نوبهار درباره ی «برنامه ریزی تعطیلات» بود من با نظر او موافق هستم از او بپرسید چه جوری برنامه ریزی کرده است شما هم با روش او برنامه ریزی کنید وقتی معلممان این حرف را زد متوجه شدم که چند نفر از بچه ها از حرف معلممان ناراحت شدند و به من حسودی می کردند حتما می گویید ازکجا می فهمی که آن ها به تو حسودی می کنند؟ خوب از نوع نگاهشان  و از پچ پچی که در گوش هم  می کنند. 

بگذریم، معلممان خداحافظی کرد و رفت. بچه های کلاسمان داشتند به زووور گریه میکردند که خودشیرینی کرده باشند. حتی  آن هایی که روز قبلش پیش من آمده بودند و از معلممان گله می کردند

بالاخره آنروز هم تمام شد و ما از مدرسه آزاد شدیم.

من هیچ‌وقت نفر اول از جلسه ی امتحان خارج نمی‌شوم یعنی وقتی از جلسه بیرون می‌آیم پنج نفری قبل از من بیرون آمده‌اند .وقتی به کلاس می‌روم می‌بینم که بچه‌ها دور‌هم نشسته‌اند و کتابی که همان روز امتحانش را داده‌ایم را جلوی خود گذاشته‌اند ودارند اشتباه‌های امتحانشان را می گویند وگریه می‌کنند. درست مثل مجلس عزا و در این موقع است که من بدبخت باید به هم‌کلاسی هایم دل‌داری بدهم.

روز اول مدرسه معلم مان از بچه ها ضرب پرسیدو گفت هر کسی که می خواهدبیاید تا ضرب را از اول تا اخر از او بپرسم یک نفر رفت و توانست تما م ضرب ها را جواب دهد ولی وقتی من رفتم در ضرب 6*7 گیر کردم و نتوانستم کامل جواب بدهم. البته فردای آن روزباز هم ضرب رااز اول تا اخر از من پرسید و توانستم جواب دهم اما ان وقت بود که حس حسودی ام گل کر دو آتش حسد در تنم فوران کرد اما روز بعدخدا را شکر بهتر شدم. من از این روز مدرسه یک چیز مهم یاد گرفتم  و آن هم این بود که دختر ها خیلی حسود هستند.

من این رافقط به خاطر این خاطره نمی گویم زیرا در موارد دیگر هم دیده ام.

من امسال برای اولین بار در راهپیمایی 22بهمن شرکت کردم .دراول راهپیمایی مردم با اشتیاق شعار می دادند اما اون اخراش که رسید مردم دیگه اصلا شعار نمی دادند همشون یا ضعف داشتند یا از تشنگی می مردند یاهم خوابشان می امد . یکی هم نبود به اینا بگه اخه تو که نمی تونی این همه راه رو پیاده بیای چرا تو راهپیمایی شرکت میکنی بابا اینجوری مرگ امریکا که نمی یاد هیچ مرگ خودتون هم میاد . فقط یه بچه ی 6ساله جواب می دادکه اون هم 5دقیقه ی اخرش گوش منو کرکرد .تازه اون هم می گفتن مردم امسال بیشتر از سال های قبل اومدن نمی دونم سال های قبل چقدرمردم جواب می دادند.

پ ن:

قابل توجه خوانندگان محترم من درکلاس چهارم درس میخوانم.

تا کنون فکر میکردم که شهرستان شدن اصلا اتفاق مهمی نیست .اما وقتی دیدم که لاری ها برای شهرستان شدن گراش این همه اشوب به راه انداختند فهمیدم که شهرستان شدن خیلی هم اتفاق مهمی است.

تابستان بود .مردم شایعه کرده بودند که یک جن زنی را دزدیده . من اول باورم نمی شد ولی وقتی به مدرسه رفتم هم کلاسی هایم ان قدر این را گفتند که من هم باورم شد. عصر که شد مادرم رفت دانشگاه پدرم سر کار بود وبرادر هایم هر کدام از یک طرف بیرون رفتند . من تنها شدم .می ترسیدم . فکر می کردم که یک جن در خانه ی ماست. به خاطر همین خودم را زیر پتویم قایم کردم . مثل بید می لرزیدم. مادرم که از دانشگاه بر گشت دید که من خیلی می ترسم . به من گفت که جن وجود ندارد. از ان به بعد دیگر نمی ترسم . پس شما هم بدانید که جن وجود ندارد.

اولین مطلبی که می خوا هم در وبلاگم بنویسم شعری به نام پریا از استاد شاملو است.

يكي بود يكي نبود

            زير گنبد كبود

                           لخت و عور تنگ غروب سه تا پري نشسه بود.

ادامه در ادامه مطلب